Verhalen van lotgenoten

Echte verhalen


Verhaal van een moeder

Hoe trots we waren dat eindelijk onze zoon Diego geboren werd. 
We waren blij en trots na een zware bevalling. 
Ons jongetje heeft het 2 dagen goed gedaan!

De nachtmerrie waar we bang voor waren geweest is uitgekomen.
14/01/2019 bevallen en 16/01/2019 is ons zoontje overleden.

Maar onze jongen heeft super veel gevochten tegen zijn pijn.
Rust zacht mooie jongen!!

Met dank aan Shirley Kevin Djaylano Diego om uw verhaal te mogen delen op deze pagina.


Verhaal van een jonge weduwe

De dag dat ik jou verloor was de dag dat mijn leven stil is blijven staan!

19 januari 2003, om 19h15 was het moment waarop je me voorgoed verliet. Om 21h10 kreeg ik politie aan de deur met de mededeling dat mijn man verongelukt was. Op dat moment was het enige wat ik dan dacht “nee dat kan niet” “dat bestaat niet” “ben je wel zeker?” Diezelfde avond wachtte me nog de zware taak om dit nieuws over te brengen mijn schoonouders. Deze waren nu op slag hun enige zoon kwijt. Maar het moeilijkste was hoe moest ik dit aan ons 6 jarig zoontje vertellen?? Ik nam hem bij me en zei hem dat papa dood was, dat hij nu een sterretje aan de hemel was, maar het jongetje snapte er niets van. Wat is dood zijn als je zes jaar oud bent?

De realiteit kwam er de maandag toen mijn zoon en ik jou voor het eerst zagen in het mortuarium. Toen drong het echt door. Je lag daar zo vredig, tegelijkertijd voelde het alsof je ieder moment op kon staan en me zou vertellen dat dit niet echt was, maar je zware verwondingen vertelden me iets anders. Onze zoon nam eerst wat afstand maar kwam uiteindelijk ook de kamer binnen. Dit beeld vergeet ik nooit en ik krijg er nu nog altijd koude rillingen van als ik eraan denk. Hij ging naar zijn papa en nam hem vast. Hij schudde aan zijn papa en zei wel 10 keer “papa wakker worden”. Toen kwam ook bij hem lichtjes het besef dat er iets niet klopte, want papa werd niet meer wakker. Hij vroeg mij “mama waarom heeft papa zo koud en waarom is papa zo stijf?” Ik kan je verzekeren als mama dat je hart breekt als een jongetje van zes je dat vraagt. Elke dag zijn we naar het mortuarium geweest, elke dag weer die zware confrontatie. Op vrijdag was het de laatste dag dat we jou kunnen zien. Ik heb gehuild, getierd, geroepen! Ik wou niet dat ik jou na die dag nooit meer zou zien Ik ben wel tien keer buiten gegaan en terug naar binnen gerend, om echt afscheid te nemen. Jou nog een laatste keer vastnemen, nog een laatste knuffel te geven, nog een laatste zoen, nog een laatste keer door je haren strelen. Dit wens ik niemand toe! De hele week heb ik in een roes beleefd en heb ik niet geslapen. Naar ons bed wilde ik niet, kon ik niet . Ik heb maanden na jou begrafenis op de zetel geslapen. Op zaterdag was de begrafenis maar die is in een roes aan mij voorbij gegaan. Ik weet hier niets meer van. Ik kon alleen maar naar jou kist kijken, wetend dat jij daar in lag.

Pas 15 jaar later heb ik eindelijk een herdenkingsmonument kunnen plaatsen op de plaats waar je verongelukt bent, maar nu 16 jaar later probeer ik deze weg nog altijd te mijden. Als ik er niet echt moet voorbij komen dan rij ik om. Na 16 jaar heb ik dit nog altijd geen plaats kunnen geven, er is geen dag dat ik niet aan jou denk. Vroeger ging ik elke dag naar het kerkhof maar daar ben ik mee moeten stoppen want ik werd er gek. Nu kom ik er nog 1 keer à 2 maal per week. Ik praat nog altijd tegen jou. Hoe het met onze zoon gaat, dat je een kleindochter hebt gekregen. Of als ik het moeilijk heb, eigenlijk vertel ik je alles wat misschien voor veel mensen dom zal klinken.

In het begin had ik het ook heel moeilijk en was ik eigenlijk heel boos op jou. Dan kon ik jou grafsteen wel eens een trap geven omdat ik niet begreep waarom je ons in de steek had gelaten. Mijn leven is gestopt, de goedlachse ik is verdwenen, zonder medicatie slaap ik niet.

Mijn leven werd een hel op 19 januari 2003!!!

Met dank aan Meese Tina om uw verhaal te mogen delen op deze pagina.


Verhaal van een baasje

12 jaar!!! Dit is de tijd dat ik heb mogen genieten van je aandacht, je likjes, jou vrolijk kwispelend staartje! Je was mijn maatje door dik en dun. Je troostte me als ik wat ziekjes was, je bracht me aan het lachen met je zotte kuren. Maar dan begon jou gezondheid je parten te spelen.

Jouw hartje werkte niet meer zoals het moest en je kreeg water in je longen. Door medicatie kon ik het nog wat rekken, want pijn had je niet. In de laatste maanden kreeg je 26 pillen per dag. Die je heel flink allemaal innam zonder protest. Maar wanneer deze niet meer hun werk deden moest is over gaan naar intraveneuze medicatie. Je kreeg een katheter in je pootje en moest hier om de 3 uur medicatie in krijgen.

Op zondag had je deze katheter zelf uit je pootje gebeten. En liep je vrolijk en dartel terug rond! Wat was ik blij! Ik vernam dat je de maandag een hele goede dag had tot ik ’s avonds van het werk thuis kwam. Je was zo blij en enthousiast om me terug te zien dat het je te veel werd. Je moest nog dezelfde nacht naar de dierenarts waar dan ook de beslissing is gevallen dat het niet meer verder op deze manier kon en dat ik je moest laten inslapen.

Hartverscheurend hoe je daar op de tafel bij de dierenarts lag te kijken met die grote vertrouwde bruine oogjes naar mijn. Ik moest afscheid nemen en je was weg. Voor altijd maatje.

Ik kan je nergens meer mee naar toe nemen. Niet op reis, niet op restaurant, geen wandelingetjes meer door het dorp…. Jou kussen bleef leeg, jou eetbakjes onaangeroerd, jou riempje bleef zonder doel achter,… Overal kwam ik herinneringen van jou tegen. Foto’s, speelgoed, afgeknabbelde botjes, haartje, …..

Sinds die nacht dat ik jou moest laten gaan, ben ik nooit meer dezelfde geweest. Ik werd hard en verbitterd. Net of mijn karakter hierdoor volledig veranderd werd. Ik nam beslissingen die ik anders nooit genomen zou hebben. Weliswaar met prachtige eindresultaten. Want mijn leven heeft hierna ook een volledige andere wending aangenomen.

Bedankt “mama’s bovenste beste beestje” voor al die mooie jaren! Ik zal je nooit vergeten!!!! 

Anoniem, een lotgenoot. Bedankt om dit te mogen deze op deze pagina.


Verhaal van een MOEDER

Precies een jaar geleden reden mijn zoon Mike en ik op dit tijdstip (21.30 uur) bij ons huis weg met de ambulance. Dit was voor mijn man Jerry de laatste keer dat hij Mike bij bewustzijn zag. De laatste woorden, die hij Mike heeft horen zeggen, waren: “Ik kan niet meer”. Dit zei Mike tegen de verplegers die hem van de trap af probeerden te krijgen.


Ik kreeg op het moment van wegrijden een berichtje van de buren of het wel goed ging met Jer, want ze hadden de ambulance gezien. Jer ( leukemie patiënt) was al zo vaak met de ambulance opgehaald dat dit een logische gedachtegang was, maar het was Mike dit keer. Ik heb me meerdere keren in mijn leven geestelijk moeten voorbereiden op het feit dat Jerry wel eens niet meer thuis zou kunnen komen, maar dat Mike 1 keer in zijn leven ziek zou worden en nooit meer thuis zou komen, dat had ik me niet voor kunnen stellen. Mijn gezonde zoon dood, dat kan toch helemaal niet???


Ik zal nooit meer vergeten hoe hulpeloos hij daar lag in de ambulance, vastgebonden en met zulke vragende ogen mij aankijkend, zo van: “Mam, help me nou, wat is er met me aan de hand?” Maar ik wist het ook niet en dit was dan ook de eerste keer in mijn leven dat ik hem niet kon helpen. Mijn hart doet zoveel pijn, als ik daar aan terugdenk. Ik weet dat ik niks kon doen, maar het geeft me zoveel verdriet dat ik hem op het belangrijkste moment in zijn leven niet kon helpen.


21.30 uur: hij reed thuis weg om nooit meer terug te keren. Hij is nu al een jaar lang niet meer thuis bij ons geweest en vannacht om 2.15 uur is het een jaar geleden dat hij is overleden aan de meningokok bacterie. Ik voel me lamgeslagen…………….

Verhaal van een lotgenoot, bedankt om dit te mogen delen op deze pagina.

Verhaal van een moedige moeder.

Op 05/09/2017 was Nancy aanwezig op het oudercontact van haar jongste zoon toen ze telefoon kreeg met de vraag of ze enig idee had waar haar oudste zoon Tom was. Ze is onmiddellijk met een raar buikgevoel naar huis gegaan. Maar ze kreeg Tom niet te pakken. Omdat ze een zeer onbehaaglijk gevoel had is ze gestart om alle ziekenhuizen op te bellen. Maar nergens was er iemand binnengebracht die aan Tom zijn beschrijving voldeed. Toen ze ook een negatief antwoord kreeg bij de politie is ze zelf op zoek gegaan. Ze heeft de route die Tom genomen had afgereden en kwam uit op een ongeval. Hier zag ze onmiddellijk dat het ernstig was. En haar vermoeden werd bevestigd toen haar gevraagd werd mee te gaan naar het politiekantoor. Ze wist dat haar daar geen goed nieuws te wachten stond. Ze kreeg te horen dat Tom, haar oudste zoon in Temse op 25  jarige leeftijd om het leven was gekomen bij een dramatisch verkeersongeval met zijn motor. Hij was het slachtoffer geworden van een dodehoekongeval met een vrachtwagen. Tom was op slag dood na een fatale val op zijn hoofd. Hij was op dat moment onderweg naar zijn vriendin die in het ziekenhuis was opgenomen na een miskraam. Tom en zijn vriendin hadden net een woning gekocht. De eerste afbetaling zou gebeuren op 07/09/2017 maar dit heeft Tom niet meer mogen meemaken. Op 14/09/2017 werd Tom begraven.

Met dank aan Nancy om uw verhaal te mogen delen op deze pagina.

%d bloggers liken dit: